قبل سال فرصتي پيش اومد تا همراه يكي از كاروانهاي راهيان نور به سمت جنوب حركت كنيم. جاتون خالي بود. حال هوائي داشت كا بايد خودتون تو اون حال و هوا قرار بگيرين و لمسش كنيد. اونم با دلتون. خوشا بحال اونائي كه همه چيزشونو گزاشتن زير پاشون تا از دينشون، ناموسشون و از همه مهمتر وطنشون دفاع كنن. خدا واسشون جايگاهي ساخته كه شايد همه ما آرزوي رسيدن به حداقل اون رو داريم. اونها مرد بودن. يادشون گرامي.
به همين بهونه منم از اين سفر يه تعدادي (حدودا ۴۳۰ تا) عكس گرفتم كه فقط چند تاشو ميزارم ببينين. خوش باشيد و از ياد اون عزيزان قافل نشين.








